Wczasy

Jedziemy na wczasy. Rodzinne. Ja, babcia z dziadkiem, wujek z ciocią i ich trójka dzieci. Osiem osób w jednym samochodzie. Raczej busie. Kierunek: Galtür – miasteczko w Austrii położone pośród alpejskich trzytysięczników. Po całonocnej podróży zatrzymujemy się w Weronie. Spacerujemy. Uwielbiam włoskie miasteczka. Tutaj po prostu widać jak tętni życie. Idąc za tłumem odnajdujemy słynny ganek z dramatu Szekspira. Jestem lekko rozczarowana. To po prostu zwykły balkon na jednym z tysiąca tutejszych dziedzińców. Ale zdjęcie trzeba zrobić. Czas na obiad. Zamawiam pizzę, średnia w smaku. Ale najważniejsze, że włoska. Zaczyna padać. Wracamy do samochodu. Wieczorem docieramy do Galtür. Mieszkamy w uroczym domu. Jest nawet wi-fi. Wszędzie tylko nie w moim pokoju. Nazajutrz wychodzimy na spacer po naszej miejscowości. Leje. Wieje. Zaczynam żałować, że nie wzięłam ze sobą kurtki zimowej i szalika, i rękawiczek. Jednak nie narzekam. Tutejsze przestrzenie i widoki zapierają dech w piersiach, a tak czystego powietrza nie wdychałam od dawna. Wieczorem gramy w remika. Mówię wszystkim, że jestem w tym mistrzem. Przegrywam. Kolejnego dnia jedziemy na wycieczkę. Wyjeżdżając z naszej doliny pokonujemy 34 serpentyny. Czuję się jak na karuzeli. Docieramy do Bregenz nad Jeziorem Bodeńskim. Mamy w planie wyjechać gondolą na wzgórze skąd widać panoramę całego jeziora. Naszym samochodem busem nigdzie nie da się zaparkować. Jest za duży. Wujek wysadza nas przy stacji kolejki i sam rusza na poszukiwanie postoju. Stajemy w kolejce po bilety. Przechodzimy przez bramki. Babcia nie przechodzi. Zeskanowała swój karnet, pchnęła barierkę. Nie zdążyła przejść. Nie ma nikogo z obsługi do pomocy. My nie możemy już wrócić. Zostaje na dole. My wyjeżdżamy na górę. Babcia dzwoni. Przeszła pod barierką. Na kolanach…